6 Mart 2015

Şeytanı Uyandırma!!!

Vee son John Verdon kitabım da bitti. Aslında uzun zaman önce bitmişti ama yazmak bugüneymiş :))


Sanırım sadece Peter Pan Ölmeli kaldı, okumadığım John Verdon kitabı olarak. Onu da en kısa sürede okuyacağıma eminim çünkü kayboluyorum böylesi kitapların içinde. Polisiyeleri seviyorum... Söylemiş miydim :)) 

Bir kere daha hatırlamak gerekirse ben bu adamın hem kurgu tarzını hem de detayları anlatmasını çok seviyorum. Karakterler daha kolay canlanıyor gözünüzde, mekanlar hatta nesneler. Sonrası bir filmin içine girmişsiniz gibi ilerliyor. Dedektifçilik oynuyor, her ayrıntıyı kafanıza yazmaya çalışıyorsunuz. Her karakter potansiyel şüpheliniz oluyor, sonra şüpheli sayısını yavaş yavaş azaltıyorsunuz. İşin güzel tarafı da tam "buldummm" derken yanıldığınızı anlıyorsunuz. Üstelik sadece katilde değil, olayda da yanılıyorsunuz. Çünkü aslında John Verdon kitaplarında asla olay göründüğü gibi olmuyor. 

Bu kez kahramanımız Dave Gurney, hem bir önceki macerasının yaralarını sarıyor, hem de peşine takılan genç ve idealist bir öğrenciye ödevi için yardım etmeye çalışıyor. Ama her zaman olduğu gibi bu kez de basit bir ödev gibi başlayan macera bir çok cinayete ışık tutuyor... 

Bu kitapta sevdiğim bir kısım;

"Hoş bir sabahtı. Tıpkı taptaze, huzur dolu, düzenli bir gün olacağı düşüncesini yayan diğer sabahlar gibi. Her sabah, uykudan önceki günün artık geçip gittiği, önünde taptaze bir başlangıcın uzandığı, tatsız hiçbir şeyin olmayacağı düşüncesiyle uyanırdık. Geçmişin sıkıntılarını geride bıraktığımız yanılgısıyla. İnsanlar günlük yaşamak üzere dizayn edilmiş yaratıklardı. Dünle bugün arasına bariz bir çizgi çekiyorlardı. Fasılasız bir bilinç, insanoğlunun belki de paramparça olmasına yol açabilirdi..."


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...