Özzel Efekt...

Biraz gecikmiş bir post olacak yine. Bayram tatilinde Ankara'daydım. Boş şehrin tadını çıkarayım dedim ama başka misafirlerimiz vardı :) Şehri resmen kelebekler istila etmişti. Bu kadar çok kelebek gördüğümü hatırlamıyorum. Tabii onları tek kareye almak mümkün olmadı. Ama aralarında yürümek mükemmeldi...

Uzun bir aradan sonra kalem aldım elime... iyi hissettirdi...

Sevgili çiçeğimiz sen bir Yılbaşı Çiçeğisin. Senin Aralıkta ya da Ocakta açman lazım. Hazirandayız. Bilmem farkında mısın... :)))

İlk Hamdi Koç kitabımı okudum. Yazarın kelimelerle oynayış şekline bayıldım. Bu kadar çok virgül kullanan bir yazar görmemiştim. Bir de yazar belli ki zeki okuyucu seviyor. Devrik cümleler, karakterin içinden mi dışından mı konuştuğunu anlamadığınız geçişler, karışık zamanlar.... nefis. Ancak konusu çok çok ağırdı. Ölümcül bir hastalığı olan bir kadına aşık ve onu yaşatmak için elinden geleni yapan bir adamın kelimelerini okuyoruz... Çok agır ama ara ara güldürmeyi başaran harika bir kitaptı. Memü ile sohbeti tek geçiyorum.

Ne kadar Ankara'da yaşayıp çalışsam da, Manavgat benim evim. İklimini, doğasını çok seviyorum. İyi hissediyorum kendimi orada. Tek eksiğim sevdiceğimin burada kalmasıydı. Ben de paşa paşa döndüm tabii ki. Onu da alıp önünde sonunda oraya yerleşecekmişim gibi bir his var içimde. 

Uzun zaman oldu Orhan Pamuk okumayalı. Lise yıllarında ard arda okuduğum bir dönem vardı. Ancak sonra biraz soğudum sanırım. Geçen hafta tekrar okumaya başladım ve Kırmızı Saçlı Kadın'ı çok beğendim. Efsanelerle gerçek hayatları çok güzel içe içe geçirmiş, son ana kadar yazarını iyi saklamış bir kitap. Bir baba-oğul hikayesi gibi yansıtıp, efsanelerle bunu çok güzel destekleyip, son ağıtı anneye bırakması kitabın en güzel kısmıydı sanırım. Göz göre göre geldi o ağıt... Bu kitaptan sonra Şehname'yi okumak farz oldu.