Özzel Efekt...

Geçen gün  Andrei Tarkovsky' nin "Stalker" isimli filmini izledim. İzlemesi zor, kafada soru işaretleri bırakan bir filmdi. Bu adamın filmlerini izlerken farklı hissediyorum. Her karede, her açıda bir anlam arıyorum. Çünkü biliyorum kadraja giren herhangi bir nesne, mesela bir bardak, asla sadece bir bardak degil. Bir şeyler hissediyorum ama anlamlandıramıyorum. Kendimce anlamlar yüklüyorum ama emin de olamıyorum. O nedenle kitabını okumak istedim. Filmlerini kendi anlatsın istedim. Okudukça da sanata saygısına ve çizgisine bağlılığına hayran kaldım.  Kendi çocukluğunu anlatan film için evinin birebir aynını inşa ettiren, bizzat kara buğday ekip onun çiçeklenmesi için aylarca bekleyen, oyuncunun gerçekliligini kaybetmemesi için filmin sonunu söylemeyen ya da gererek role girmesini sağlayan bir adam bu. Filmlerinin her karesinden kara kalem çizimi ya da yağlı boya tablo çıkabilecek yoğunlukta özenen bir adam. Sanata bakışı, samimiyeti ve hatta saflığı ile düşün...

Bu filmi izlemedim, ama şu sahne, şu müzik ve şu konuşma var ya... Son iki haftadır adeta ruhum için aldığım vitamin oldu. Karamsar, absürd, gerçek, gerçek dışı....Ne zaman canım sıkılsa açıp dinliyorum, okuyorum. Üzüyor ama karamsarlığa kapılmıyorum. Aksine garip bir güç veriyor.  Farid Farjad' ın muhteşem eserinin eşlik ettiği bu muhteşem sahnede geçen konuşmayı üşenmedim yazdım. Çantamdaki defterimde de, bloğumda da dursun istiyorum. Günümüze uygun, düne uygun, yarına uygun...  "İçimde hangi adam konuşuyor? Hem aklımda, hem bedenimde aynı anda ayrılamam. Bu yüzden tek kişi olamıyorum. Kendimi aynı anda sayısız şey olarak hissedebiliyorum.  Fazla büyük usta kalmadı. Zamanımızın gerçek kötülüğü budur.  Kalbin yolları, gölgelerle kaplanmış.  Yararsız görünen seslere kulak vermeliyiz. Okul duvarları, asfalt ve refah reklamlarının uzun kanalizasyon boruları ile dolu beyinlere, böceklerin vızıltıları girmeli.  Her birimizin gözlerini ve ...