Özzel Efekt...

Her yerde çiçekler var artık. Her ne kadar hava bize hissettirmese de doğa bas bas bağırıyor "bahar geldiiii" diye. Ve ben nerede çiçekli bir ağaç görsem yüzümde gülümseme ile bakmaya devam ediyorum ve fotoğrafını çekiyorum.:p

Bugün Ankara'ya ilk kar düştü. Daha Ekim'in başındayız. Biliyorum sıcaklar son bir kez daha uğrayacak. Yine de acı bir idrak içindeyim ... kış kapının önünde.  Ben de sanırım kışa hazırlık içerisindeyim. Çizmek istiyorum mesela, ne olursa... Bol bol kanaviçe deseni topladım. Kafamda tasarladığım projeler var. Hali hazırda örmekte olduğum bir amerikan servisi takımı ve yapmakta olduğum bir puzzle da var. Ayrıca bir sürü film izlenmeyi, en az dört kitap okunmayı bekliyor. Zamana ihtiyacım var...hem de çok.  Hayatımız bir bilgisayar oyunu olsa, şu aralar bol bol "ekstra zaman bonusu" almaya çalışırdım :)

Üçüncü etamin işimi de bitirdim. Aslında örnek aldığım fotoğrafta bu kuşlar 4 tane idi ve kalp şeklinde kuyrukları vardı. Ancak hem benim kasnağıma sığmadığı, hem de fazla kalabalık durduğu için ben biraz değiştirdim. Ha bir de göbekleri beyazdı, ben kendi renklerinin açık tonlarını tercih ettim. Bu hali bence daha güzel oldu. Son bir adım kaldı. O da çerçeveletmek. Noel Babayı da henüz çerçeveletmedim. Çerçeveciyi ihya edeceğim bu gidişle. Puzzle, etamin derken bir sürü şeyi biriktirdim çerçeveletmek üzere.  Şimdiki projem bir doğum günü hediyesi :) Hadi bakalım. Bir işe başlamak, o işin yarısıdır derler...  Güm güm...   Göbekleri de doldurduk mu, tamamdır...  Favorim...

Sabah arkadaşım sihirli bir kutu ile geldi. İçinde hamur, kalıplar, şekillendirici çubuklar ve buram buram hayalgücü vardı. Sadece 20 dakika ayırarak bence harikalar yarattık. Tabii ki bu işlemin devamı var. Daha fırında pişecek, sonra rengarenk boyanacak. Ondan sonra asıl ortaya çıkacak güzelliği ama şimdiden mutlu etmeye başladı bile.  Düşünüyorum da sanırım etrafımızda bu kadar çok yapacak şey varken, bu kimine göre film, kimine göre kitap, kimine göre elişi, insanın "canım sıkılıyor" demesi ne büyük bir nankörlük. Hem kendisine, hem de hayata... Bir şeyler yapmak değil sanırım marifet olan, bu kadar yapacak şey varken boş durabilmek... :)