Özzel Efekt...

Çok uzun zaman olmuş yine bir şeyler paylaşmayalı... Bu blog günlük olmaktan çıkıp da dönem dönem resimlerini biriktiren ressamların sergisi gibi olmaya başladı. Yoğun günlerde bir çok şey biriktirip sakinleyince burada paylaşım bombardımanı yapıyorum. Bu da benim yoğurt yiyişim olsun, ne yapalım.  Evet bir çok şey birikti yine. Farklı şehirler, bir çok etkinlik ve hayata dair ufak detaylar. Bunlardan ilki ise Pixel Art .  Son bir kaç aydır Ankara sokaklarında resmen "Pokémon GO" misali kenar köre bucak bu eserleri arıyor, bulunca da mutlu oluyorum. Bir nevi ekranın bir köşesinde bonus puanları yanıyor :). Araştırmalarıma göre (Yapay zekaya tek bir soru...) bu eserleri yapan "Pixel Miksel" isimli bir çiftmiş. Bu yanlışsa beni düzeltin. Sonuçta bunlar anonim amaçlı yapılan şeyler ve bilinmek istemeyene saygım sonsuz ama bir çaba da varsa yapanı paylaşmak isterim.  Şimdilik onlarca pixel art örneğini bizzat buldum ve fotoğrafladım. Daha görmekdiklerim de var. Her so...

En az yılda bir kere rotamızı Ulus' a çeviriyoruz. Şehrin bilindik yapısından ve dokusundan çıkıp biraz Eski Ankara görmek iyi geliyor. Boncukçuları ile meşhur Suluhan' a düştü bu kez yolumuz. Tarihi hanın içindeki güncel plastik karmaşası farklı bir his veriyor. Otantik bir çekiciliği de var ama... :) Sonra gıda pazarlarına dalıyoruz. Farklı kokular, sesler, renkler, insanlar...  Yalnızlığa alıştığımız bu günlerde bu alışkanlığımızı ve obsesifliğimizi kırmanın bir yolu da bu sanırım. 

Ve bu kitapla bir evrenin hikayesini tamamlıyoruz. İçimde hafif bir buruklukla. İlk kitapta öyle yükselmiş, beklentiye girmiştim ki son 3 kitap biraz içimi burktu. Sevgili Frank Herbert , ne gereği vardı dostum birden 4 bin yıl sonrasına atlıyorsun. Elinde ne güzel malzemeler var, oradan yürü git işte... Neyse. Hep diyeceğim kitap içerik olarak fazlası ile doyurucu. Her paragraf ince ince işlenmiş cümlelerden oluşan bir nakış gibi. Karakter derinlikleri resmen zirvede. Ne istersin ki bir kitaptan daha. Ama işte biz Karma ' dan sonra çıkan albümleri de beğenmeyiz ya, serinin geri kalan 3 kitabı bence ilk üç kitabın tadına ulaşamadı. O nedenledir ki yazın kızgın kumlarda başladığım kitabı, kışın karlı bir havada bitirdim.  Kitap bir önceki postumda bahsettiğim "Saygın Analar" ve "Bene Gesserit" çatışmaları, stratejileri, taktikleri ve bu amaçla insanları piyon olarak kullanmasını anlatıyor. Uzun yapılanmalar, hatalardan ders alma, güç kavramı, kahramanlık eleştir...

Geçtiğimiz süre içerisinde Dune serisinin kalan iki kitabını da okudum. 5. Kitap Dune Sapkınları ile aslında evren çok farklı yerlere gidiyor. Sen çok beğendin mi derseniz ?. Hayır. Dune serisi benim için Muad'Dip ekseninde inanılmaz bir evrendi. Evren dallandıkça merkezden uzaklaşmak benim çok da hoşuma gitmedi açıkçası. Aslında bu evrenin ne kadar zengin olduğunu, Frank Herbert' in anlatmak istediği ne kadar çok şeyin olduğunu gösteriyor. Yenilik isteyenler için ise nefis bir dallanma. Ama benim için ehh... Bu kitabın kalitesinden, edebiyatından, yazarın anlatımından bir şey eksildiği anlamına gelmesin. Kitap taş gibi kitap olmuş. Oku, oku, başa al bir daha oku yani. Okurken sıkılmadım. Sadece farklı planlarım, beklentilerim vardı bu evren için ve serinin bir sonraki kitabı ile bu beklentilerimden daha da uzaklaştım.  Kitaba gelince, bu kez yeni bir düşmanımız var.; "Saygın Analar" .  "Düşman" da demek doğru olmaz belki de insanın iyi yönü ve kötü yön...

Eeee o kadar uzun süre blogla ilgilenmeyince bir çok sokak sanatı fotoğrafı birikti.... Ankara' nın mural sanatının nefis örnekleri gelsin....

Geçenlerde, Ankara Resim Heykel Müzesi'nin koleksiyonu ile ilgili bu postu yapmıştım. Ama konser salonuna hiç gitmemiştim. "Tenör Kardeşler" , Sevgili Aydın Uştuk ve Ayhan Uştuk kardeşlerin konseri vesilesi ile bu salonu da tanımış oldum. Ne güzel salonmuş meğer. Bu güzelim Ankara 25 yıldan sonra bile beni şaşırtacak şeyler bulabiliyor.