Özzel Efekt...

Bu yaz, kısa ama yoğun bir tatil yaşadım. Denize doydum diyebilirim. Akdeniz' in daha önce hiç gitmediğim koylarında yüzdüm. Mağara içinde yüzdüm. Tek başıma alıp çantamı plaja gittim yüzdüm. Maldivleri kıskandıracak mavilikleri olan sularda yüzdüm. İyi geldi... çok iyi geldi. Hem yaşlanmakta olan vücuduma, hem de yıpranmakta olan ruhuma. Güzelim ülkemde hakkıyla yaşamadığımızı fark ettim. Hem ülkemizi ne kadar az tanıdığımızı bir kere daha anladım hem de hayatta ulaşılabilecek en yüksek noktanın istediğin küçük hayata ulaşmak olduğunu anladım. Dedim ki kendime, "Her şey geçici, anlara tutunmak gerek. O anların geçip gittiği ana kadar...". Sonra karşıma tam da hislerimi anlatan bir Bülent Ortaçgil şarkısı çıktı...  Çözdüm her şey çok basit Denize doğru üç beş dakika yeter Derdimi anlatmaya Zaten çoğu şeyi değmez çok konuşmaya Denize doğru, denize doğru... Düşlerimde bile kaçtım denize doğru Aslında kaçmak değil sevgiye koşmak Sessizdiler ama çoktular Biraz deli biraz çoc...

Pandemi başladı başlayalı yolculuklarım sınırlı ve zamansızdı. Uzun bir aradan sonra deniz mevsimini yakaladım. Yerler ve kişiler tanıdıktı ki en sevdiğim tatil şekli. Akşamüstü kumsalda iken sabah yeğenlerimle oyun oynayabiliyor, geceyi de ailemle geçirebiliyordum. Güzel anılarıma eklendi. 

İki hafta önce, sonunda cesaret edip gittim ailemin yanına. Pandemi beni öyle tutsak etti öyle eylemsizleştirdi ki karar vermem bile sancılı oldu. Bana kalsa hala da cesaret edemezdim de İşler çok stresli olunca tepem attı aldım biletimi gittim.  Ankara soğukken Antalya sıcağı çok çok iyi geldi. Ailemle olmak çok iyi geldi. Doğası, nehiri, denizi çok iyi geldi. Yeğenlerimle satranç oynamak, çoban mat'ını öğrenmek, üçlük atışlarını izlemek, uçurtma uçurmak, hayvanlarla barışmak, uzun uzun yürümek, arkadaşımla sohbet etmek, annemin yeni mutfağının dolaplarını silmek hatta hatta rahatlığa alışıp evden çıkarken maskemi unutmak bile çok iyi geldi:) Sonra döndüm ve paşa paşa işimin başına geçtim. Daha iyi hissediyorum, pillerimi değiştirmiş gibiyim... Herkesin bunaldığı zaman hayatın temposundan kaçacak, duracak, nefes alacak böyle durakları olsun...

En son 2020 Mart ayının ilk haftası gitmiştim Antalya'ya. Evime, Aileme... Pandemi nedeniyle tam bir yıldır gitmiyordum. O kadar özlemiştim ki artık, çift maske ile saatlerce yolculuğu göze alıp gittim geçen hafta. Öncesinde ve sonrasında test yaptırıp, birkaç gün karantinada kalmayı da ihmal etmedim tabii. Neyse sorunsuz atlattım.  Ailemi ayrı, yeğenlerimi ayrı, havasını ayrı, denizi ayrı özlemişim. İlaç gibi geldi. Ama yetti mi yetmedi tabii. İnsanlara yakın olmayı, sarılmayı özlemişim resmen. O çocuklar bana kaygısızca sarılıp öptükçe çekinmelerimden utandım resmen. O havada ayaklarımı kuma gömerek korkularımı defettim. Kendimi "hasta olmamayı başardım bu vakte kadar" diye tebrik ederken, farkında olmadığım bir hastalığım olmuş adeta. Titiz, hafif paranoyak ve insanlardan uzak olmuşum meğer. Sevdiklerine sarılarak ipin ucundan döndüm resmen.  3 aydır buraya da bir şeyler yazmadım. Yazacak şeyler azaldı evet. Ama bitmedi ya... :) ...

Mart başında annem "Antalya'ya ne zaman geleceksin ? " diye tutturmuştu. Ben de yurtdışı yolculuklarından yeni döndüğüm için ve yorgun olduğum için "amaaan anne sonra gelirim" demiş ama son anda fikir değiştirip gitmiştim. Covid-19 yeni yeni Türkiye'de ciddiye alınmaya başlanmıştı. Haliyle gittiğim 4-5 gün içinde çok az dışarı çıkmış, çoğu vakti ailemle geçirmiştim. Zaten orada da herkes gergindi ve çoğu yer boştu.  Ben döndükten bir hafta sonra uçuşlar iptal edildi ve otobüs yolculuğu yasakları  başladı... İyi ki de gitmişim. Yoksa uzun süre ailemi göremeyecektim. Hem de bu gergin ortamda... Anne sözü dinlemek gerekiyormuş. Ne kadar büyürsem büyüyeyim bunu tecrübe ediyorum :)).

  Uzun zaman olmuş yazmayalı. Bunun iki haftası tatildi zaten.  Karar verdim iki hafta yatil yapmak çok tehlikeli. Hepten alışıyorsun tembelliğe ve ortama. Hele benim gibi bir yandan tatil bir yandan da aile ziyareti yapan birisi için. Ailemle, kardeşlerimle, arkadaşımla ve yeğenlerimle vakit geçirmek çok güzeldi. Bayram olması da cabası. Dört ay önce tek kelime konuşamayan küçük yeğenim resmen cümleler kurmaya başlamış. Büyük yeğenimle ise iyice bağları kuvvetlendirdik.  Çok eğlendim. Bir yandan da deniz, kum, güneş ve diğer tatil klişelerini yaşadım ve döndüm.  İlk mesai gününden yorgunluk ve tatilden güzel fotoğraflar kaldı geriye.