Özzel Efekt...

Bu yaz, kısa ama yoğun bir tatil yaşadım. Denize doydum diyebilirim. Akdeniz' in daha önce hiç gitmediğim koylarında yüzdüm. Mağara içinde yüzdüm. Tek başıma alıp çantamı plaja gittim yüzdüm. Maldivleri kıskandıracak mavilikleri olan sularda yüzdüm. İyi geldi... çok iyi geldi. Hem yaşlanmakta olan vücuduma, hem de yıpranmakta olan ruhuma. Güzelim ülkemde hakkıyla yaşamadığımızı fark ettim. Hem ülkemizi ne kadar az tanıdığımızı bir kere daha anladım hem de hayatta ulaşılabilecek en yüksek noktanın istediğin küçük hayata ulaşmak olduğunu anladım. Dedim ki kendime, "Her şey geçici, anlara tutunmak gerek. O anların geçip gittiği ana kadar...". Sonra karşıma tam da hislerimi anlatan bir Bülent Ortaçgil şarkısı çıktı...  Çözdüm her şey çok basit Denize doğru üç beş dakika yeter Derdimi anlatmaya Zaten çoğu şeyi değmez çok konuşmaya Denize doğru, denize doğru... Düşlerimde bile kaçtım denize doğru Aslında kaçmak değil sevgiye koşmak Sessizdiler ama çoktular Biraz deli biraz çoc...

En son 2020 Mart ayının ilk haftası gitmiştim Antalya'ya. Evime, Aileme... Pandemi nedeniyle tam bir yıldır gitmiyordum. O kadar özlemiştim ki artık, çift maske ile saatlerce yolculuğu göze alıp gittim geçen hafta. Öncesinde ve sonrasında test yaptırıp, birkaç gün karantinada kalmayı da ihmal etmedim tabii. Neyse sorunsuz atlattım.  Ailemi ayrı, yeğenlerimi ayrı, havasını ayrı, denizi ayrı özlemişim. İlaç gibi geldi. Ama yetti mi yetmedi tabii. İnsanlara yakın olmayı, sarılmayı özlemişim resmen. O çocuklar bana kaygısızca sarılıp öptükçe çekinmelerimden utandım resmen. O havada ayaklarımı kuma gömerek korkularımı defettim. Kendimi "hasta olmamayı başardım bu vakte kadar" diye tebrik ederken, farkında olmadığım bir hastalığım olmuş adeta. Titiz, hafif paranoyak ve insanlardan uzak olmuşum meğer. Sevdiklerine sarılarak ipin ucundan döndüm resmen.  3 aydır buraya da bir şeyler yazmadım. Yazacak şeyler azaldı evet. Ama bitmedi ya... :) ...

  Uzun zaman olmuş yazmayalı. Bunun iki haftası tatildi zaten.  Karar verdim iki hafta yatil yapmak çok tehlikeli. Hepten alışıyorsun tembelliğe ve ortama. Hele benim gibi bir yandan tatil bir yandan da aile ziyareti yapan birisi için. Ailemle, kardeşlerimle, arkadaşımla ve yeğenlerimle vakit geçirmek çok güzeldi. Bayram olması da cabası. Dört ay önce tek kelime konuşamayan küçük yeğenim resmen cümleler kurmaya başlamış. Büyük yeğenimle ise iyice bağları kuvvetlendirdik.  Çok eğlendim. Bir yandan da deniz, kum, güneş ve diğer tatil klişelerini yaşadım ve döndüm.  İlk mesai gününden yorgunluk ve tatilden güzel fotoğraflar kaldı geriye. 

Neredeyse 1 aydır post yapmıyorum. Bu demek değil ki bir aydır tatildeyim. Nerdeee bende o şans :) Ve yine bu demek değil ki 1 aydır hiçbir şey yapmıyorum. Aksine bir sürü şey birikti. Tatil öncesi ve sonrası.  Saçma sapan bir kronoloji ile postlarımı yağdırmaya başlıyorum.... Tatilden başlayalım. Tipik aile yanı tatili olsa da, ailen tatil beldesinde yaşıyorsa, o tatil tatildir arkadaş (Cümleye bak....). Ben de bir yandan denizin, havuzun ve güneşin tadını çıkarırken, bir yandan da bol bol yeğen sevdim :). 

Bir tatil döneminin daha sonuna geldik. Geriye güzel anılar, tatlı yorgunluklar, nefis manzaralar ve objektifimden kareler kaldı. Bu tatilim starı yeni yeğenim Demir idi. Bir saat sonra özlemeye başladığım, kucağımdan indirmediğim minik demirim. Bak yine özledim :)) Onun dışında tabii bol bol deniz, güneş, ırmak vs.  Gece, Melek ve Bizim Çocuklar...   Sen geçerken sahilden sessizce, gemiler kalkar yüreğimden gizlice...   Kalbim, oralarda bir yerlerde kaldı....  Suret... Suya yıldız serpiştirdim...   Hem Zafer Bayramını, hem de doğum günümü kutladık :) Uzanmışım Kumsala... Güneş damlar tenime...  Çekmelere doyamadığım nehir... Ankara yolcusu kalmasın...