Dune Rahibeler Meclisi

Ve bu kitapla bir evrenin hikayesini tamamlıyoruz. İçimde hafif bir buruklukla. İlk kitapta öyle yükselmiş, beklentiye girmiştim ki son 3 kitap biraz içimi burktu. Sevgili Frank Herbert, ne gereği vardı dostum birden 4 bin yıl sonrasına atlıyorsun. Elinde ne güzel malzemeler var, oradan yürü git işte... Neyse. Hep diyeceğim kitap içerik olarak fazlası ile doyurucu. Her paragraf ince ince işlenmiş cümlelerden oluşan bir nakış gibi. Karakter derinlikleri resmen zirvede. Ne istersin ki bir kitaptan daha. Ama işte biz Karma' dan sonra çıkan albümleri de beğenmeyiz ya, serinin geri kalan 3 kitabı bence ilk üç kitabın tadına ulaşamadı. O nedenledir ki yazın kızgın kumlarda başladığım kitabı, kışın karlı bir havada bitirdim. 

Kitap bir önceki postumda bahsettiğim "Saygın Analar" ve "Bene Gesserit" çatışmaları, stratejileri, taktikleri ve bu amaçla insanları piyon olarak kullanmasını anlatıyor. Uzun yapılanmalar, hatalardan ders alma, güç kavramı, kahramanlık eleştirisi gibi bir çok alt metinle birlikte. Bu kitapta bir eksiklik vardı aslında. Kabul etmek istemesem de sanki o final biraz aceleye geldi. Ve tüm bu zengin evreni "Bene Gesserit" lere indirgemesi kitabın en büyük hatası bence. Bu Frank Herbert' in tercihi tabii ki. Biliyorum ki anlatmak istediğin felsefi yapılar, vermek istediğin mesajlar var ama bizi sen alıştırdın dostum. Epik bir şeyler de bekledik yani. Nacizane fikrim bu yönde. 

Sonuçta bu seriyi bitirdim. Ve kesinlikle iyi ki de okudum. Belki bir kere daha okurum. Farklı bir ruh hali ve bilinç yapısı ile. O zaman belki bu eleştirilerim değişir. Kim bilir..??

Dune evreninin Frank Herbert' e ait olmayan yan kitapları da var. Sanırım Frank Herbert' in oğlu Brian Herbert yazarlardan birisi. Onlar daha az felsefe, daha çok aksiyon içeriyor eleştirilerden anladığım kadarı ile. Bilmem başlar mıyım o kitapara? Yoksa ben de Muad'Dib gibi, Odrade gibi bırakır mıyım tam da bırakmam gereken yerde... Göreceğiz.