Özzel Efekt...

Ne güzel oyundun sen. Ne üst seviye performanstı tüm oyuncuların sergilediği performanslar. Ne güzel konuydu ve ne güzel sahne kullanımıydı o.  Oyunda, aynı apartmanda yaşayan farklı karakterlere ve sorunlara sahip üç kadının yollarının çakışması, kimi zaman komik, kimi zaman dramatik bir şekilde bize anlatılıyor. Oyun boyunca tek bir ev dekorunu, üç kadının da evleriymiş gibi gösteren sahne kurgusuna ise bayıldım bayıldım. Çok zekiceydi. Son zamanlarda izlediğim en doyurucu oyundu. Herkesin emeklerine sağlık....

Geçen sezon izledim bu oyunu. Sahne kurgusuna bayıldım. Konu, oyuncular her şey çok iyidi ama beni sahne kullanımı ile ekstra vurdu diyebilirim. Hislerim burada kayıtlı dursun...

Yine aylar öncesinden bir anı... Bir klasiği daha yaşadık. Uzun zamandır merak ettiğim bir oyundu. Kadrosu, müzikler, metin, orkestrası ile bütün olarak çok eğlendiğimiz bir oyun oldu. Oldukça iyi bir prodüksiyondu. CSO'da da ilk tiyatro deneyimim oldu ve hiç de fena değildi. Kayıtlara geçsin :)

Geçen hafta tiyatro sezonunu açtık. İlk oyunumuz da "Kan Kardeşler" di ve sanırım ilk oyun için çok iyi bir seçenek değildi. Orta karar bir oyundu...Orta karar konu, orta karar diyaloglar, orta karar müzikler... Dekor ve kostüm iyidi bak ve tabii ki oyuncular. Oyun ne olursa olsun o sahnedeki performanslar yadsınamaz. Oyun müzikaldi ama aslında çok da müzikal değil gibiydi. Müzikler temposuz,, danslar tekdüze idi. Küçük bir prodüksiyondu anlayacağınız. Temposu düşük olsa da asla kötü bir oyun değil. Rahatsız etmiyor ama bir vuruculuğu da yoktu hani. Tiyatro candır tabii ancak çok daha heyecanlı çıktığım oyunlar olmuştu. Biraz esprisi mi azdı ne? Belki ufak şakalar tempo katardı. Neyse 2 perde geldi geçti. Darısı daha iyi oyunlara... Herşeye ragmen emeklerine sağlık....

Bu sezonu İhanet ile açtık. Çok beğendim oyunu. Konu olarak dram olsa da, araya serpiştirdikleri komik karakterler ve tabii ki müzikleri sayesinde çok güzel 2 saat geçirdim. Birazcık Macide karakterinin sönük kaldığını düşünüyorum. Yani oyunculuk olarak da değil sadece, konuda da az yer verilmiş Macide'ye. Sacide çok baskın. Ama öyle gerçekçi oynadı ki, sahneye çıktığında arkadaşım "ıhhhh" (çıktı yılan) gibisinden tepkiler verdi. O kadar kaptırmışız yani. Müziklerine ayrı paragraf açmam lazım (çok karizmatik oldu böyle, paragraf açmak falan :DD ). Nefisti. Hem seçilen şarkılar, hem de o taş plaktan çıkarcasına yumuşak, tikrek yorum. Bayıldım. Herkes bayıldı.  Güzel oyundu vesselam. Tavsiye ederim.  Oyun hakkında bilgi için tıktık.... Küçük Tiyatro'ya her gidişimde beni saran "fotoğrafımı çek, hadi çeksene"  havasına yine yenik düştüm. 

Sanırım etkinlikte bu yılı kapattık. Geçtiğimiz hafta bir bale, bir tiyatro bir de modern dans gösterisine gittik. Yeter gayrı :)) Tiyatro oyunumuz Matruşka idi. Kadın erkek ilişkisi, Cantuğ Turay ve Begüm Topçu'nun muhteşem uyumu ile öyle güzel anlatıldı ki, çok eğlendik oyun boyunca. İkilinin enerjisi çok iyidi öncelikle. Hiç düşmedi oyunun temposu. Araya girilen bilindik melodiler de tuzu biberi oldu. Ayrıca tek bir tabureyi kırk çeşit şekilde kullanmaları da hoşuma gitti. Nefis bir oyundu. Gidin derim. 

Uzun zamandır, bir oyunda bu kadar güldüğümü hatırlamıyorum. Nefis performanslardı. Ama tabii sen o kadar güldür güldür, son sahnesi ile insanların yüreğine otur, oldu mu?. Oldu sanırım. Çok güzel bir oyundu. Çok eğlendim. 

Bayıldığım oyun... Çok eğlendim. Epik komedi tarzında uyarlanmış ve çok güzel iş çıkarılmış. Müzikleri, renkli karakterleri, orkestra ile uyumlu tavırları nefisti. Tempo oyun boyunca hiç düşmüyor. Hatta bazen aşırı hareketten oyunu yakalayamadık, ama hiç sıkılmadık. Sonunda halay çekilesi bir enerji ile çıktık salondan.  Hatta ertesi gün evde sürekli "Seeeevvmmeeekk günahhhsaaaaaa..." diye şarkılar söyleyip "Aaaanntree" dedim durdum.  Fotoğraflar ve daha fazla bilgi için hooopp.... Bu arada bu benim ilk Küçük Tiyatro oyunumdu. Bayıldım Küçük Tiyatro'nun ambiyansına...

İsmine kanıp komedi beklentisi ile gidip hüngür hüngür ağlayarak çıktığım oyundur kendisi. Oyunculuklar muazzamdı. Konu kısa süreye sığdırılabildiği kadar detaylıydı. Yanımdaki teyze başladı sonlara doğru ağlamaya ben de bir güzel eşlik ettim. Sanat sanırım bu yüzden güzel. Hiç tanımadığın birisi ile o an aynı şeyleri hissedebiliyorsun.  Detaylı bilgi için buradan ...

Geçtiğimiz bir kaç gün içinde yüzümden gülümsemelerin düşmemesine neden olacak şeyler yaşadım (Cümleye bakar mısınız ya, mutluluk çizilemediği gibi, yazılamıyor da sanırım). Öncelikle uzun zamandır istediğim bir şey ansızın oluverdi. Artık bir fotoğraf makinam var. :))) Vee tabii ki Beşiktaşk'ımın şampiyonluğu...  Hala spor haberleri izleyip salak salak gülüyorum.  Yanımda oturan teyze ile hüngür hüngür ağladığımız güzelim tiyatro oyununu  da unutmamak lazım. Ağlamak da mutluluk verici olabiliyor.  Tunalıdan geçerken binalara bakıp gülümsediğim de olmadı değil.  Mutlu edici olduğu kadar yorucu da bir hafta idi, önce pazar mesaisi,  ardından Kayseri yolculuğu... Kayseri'de her şey olumlu geçince bir kahveyi hakettik sanırım.  Bir de dönüş yolumuzda şöyle bir güzellik çıktı karşıma. Hala gözlerini düşünüyorum...

O ne güzel bir kadro, o ne şahane diyaloglar, o nasıl bir enerji... Bayıldım bayıldım. Musa Uzunlar ve Ülkü Duru harikaydılar. Çok güldük, çok da düşündük ... Çok eğlendim izlerken.  Birlikte otuz yılı geçirmiş bir karı kocanın, evliliğin ve yaşamın monotonluğundan girip, varoluşçuluktan çıktığı nefis bir 75 dk. idi. Daha fazla bilgi ve fotoğraf için tıktık ...

Çok oluyor izleyeli ama ancak yazabiliyorum. Kitabına hayran kaldığım, oyununa bittiğim eser. Kitap hakkındaki düşüncelerimi şuracıkta yazmıştım zaten.  Bu eserin tiyatro oyununu yapmak çok zor olmadı diye düşünmüştüm. Eee bir de çevremden olumlu yorumlar alınca çok merak etmiştim. Oyun beklentilerimi kesinlikle karşıladı. O oyuncuların sürekli tiklerle bir oyunu götürmeleri, müzikleri, ifadeleri... Nefis olmuş.  Normal oyunlar için karaktere girmek nispeten kolaydır. İyi ya da kötü çoğunlukla insanı oynuyordurlar ancak bir hayvanı oynamak, sürekli o ifadeler, o hareketler, üstüne bir de duygu, replik falan.... oooo çok zor işi başarmışlar. Emeklerine sağlık.  Oyun, kadro ve daha fazlası için tıklayın.  

Son iki haftada birkaç şey biriktirdim... Biraz ordan... Biraz burdan... Bonzaileri tohumdan yetiştirmek gibi bir çılgınlığa giriştik.  Uzun yıllar sürmesini umduğum bu yolculukta şimdilik her şey yolunda...  Avni'nin kahve ile imtihanı...:)  İki yıldır merak ettiğim bir oyunu izleme heyecanı (Özel postu gelecek)...  Yolda yürürken etrafa bakmanın faydaları... İlk fotoğrafın ağacı.. Kuğulu Park'ta kafamı kaldırınca gördüğüm...  Yorucu bir iş günü sonrası sürprizi...   Tam da istediğim mavi... Batman forever nidaları ile girip, değişik duygularla çıktığım bir film. 

Bu sezonun ilk oyunu olarak seçtik kendisini. İyi de yaptık. Dört usta oyuncu, muhteşem bir senaryo, sade bir dekor, kafa karıştırıcı olaylar... Çok sevdim ben bu oyunu. Konusu itibari ile, katil uşak, hayır, aşçı, yok yok şöför triplerine giriyorsunuz (Tabii ki oyunda bir katil yok, şablon olarak diyorum) yani kafanızı kurcalıyor, şüpheli yaklaşıyorsunuz her oyuncuya, sürprizli sonu da var, daha ne olsun :))) Oyunculara bir şey diyemem zaten, usta mı usta hepsi. Sustum ve izledim.  Daha fazla bilgi için buyrunuz.

Aradan çok zaman geçti, bir sürü şey girdi ama bu oyunu yazmamak olmaz dedim. Aslında hem yazıp hem yazmayacağım. Yani aslında yazılacak bir oyun değil bu, kesinlikle yaşanacak bir oyun. İçinde olmalısınız... İpucu da veremem ki, yani sadece çok çok çok çok beğendiğimi söyleyebilirim. Bir de izlediğim en iyi oyunlardan birisi olduğunu :)) ve tabii soytarı ve kraliçenin beni benden aldığını....Ve tabii müziklerinin nefis olduğunu... Ve tabii dekor oyunlarına hayran kaldığımı... Ve tabii..... tamam sustum. Oyun hakkında daha fazla bilgi ve fotoğraflar için buraya bakmak ya da bakmamak :))