Özzel Efekt...

Ben anılarımı yaşayıp yazmayı ertelerken yenileri birikiyor... Ne vakit Mart yaklaştı bu kadar. Daha geçen yılın marteniçkasını paylaşmamışım...

Mart bitti. Biz de marteniçkalarımızı astık. Sıcak bir bahar sabahı, oylarımızı kullanıp yola çıktık. Sanırım en popüler ağacı bulmuşuz, yer yoktu resmen. Seneye rezervasyon yaptırmalı ,:) Hani leylek görünce dilek tutup asın derler ya biz leylek göremedik ama bolca kuğu gördük. Zira bizim 3. Nesil kuğular da büyümeye başlamış. 🧿 Dileklerimize evrenin cevabını önümüzde yürüyen kadının tişörtünde bulmuşuzdur umarım... ☺️

Çok zor bir süreçten geçti canım ülkem. Bir şeyler yazmak, yemek, içmek, gülmek, ısınmak, paylaşmak istemedi canımız. Canımızın yarısı Maraş'ta, Hatay'da, Malatya'da, Adana'da, Gaziantep'te, Adıyaman'da ve diğer illerde kaldı. Ama insanoğlunu şimdiye kadar ayakta tutan en önemli unsurlar yetişti imdadımıza. Umut gibi... Sevgi gibi... Yine vazgeçmedik. Vazgeçmeyeceğiz de. O yüzdendir ki dilekler dilemeye devam ediyoruz... Umutla...

İki aydan fazla olmuş yazmayalı. Bu süreçte sert bir kış, yoğun iş temposu, covid süreci ve uzaklardan yüreğimize düşen üzücü haberler aldığımız zor bir dönemden geçtik. Herşey üst üste geldi her zamanki gibi. Yazmak da gelmedi içimden.  Aisopos'un iyiliğin tek tek, kötülüğün ise hep beraber gelmesi ile ilgili bir masalı var. "İyi ve Kötü Seyler" diye. Tam da bu süreçte okuyup buruk bir şekilde gülümsedim. Tarkan bile "Geççek" diyordu hepimize. Çünkü biliyorum ki böyle süreçleri her an herkes yaşıyor. Hayat dediğimiz şeyin yarısı böyle süreçlerden oluşuyor.  Sonunda bahar bize yüzünü gösterdi de iyi hissedebileceğimiz anlar yaşadık. Güneş ve çiçekler bizi biraz kendimize getirdi. Marteniçkaları taktık hatta ağaca bile astık. Böylesi ufak ama güzel şeyleri biriktirip mücadeleye devam edeceğiz hayatın üzücü zamanları ile. Zira bu mücadele de hayatın bir parçası...

Bu sene de bileklikler yapıldı, dilekler tutuldu. Başta sağlık dilendi tabii. Yine evlerimize hapsolduk, ağaçlar çiçek açmaya başlamışken...

Dünyadaki durum belli... Çin'den dünyaya yayılan ve oldukça bulaşıcı olan SARS-Cov-2 virüsünden dolayı ülkeler kendilerince önlem almaya çalışıyor.  Sanırım gezegen olarak en büyük sınavı veriyoruz şu aralar. Kısmi sokağa çıkma yasakları, uçuş yasakları, maskeler, eldivenler, insanlardan uzak durmak, marketlerde ürün bulamamak... Sanki o izlediğimiz post apokaliptik filmlerin ufak bir fragmanını yaşıyor gibiyiz. Ben bu dönemde dönüşümlü çalışıyorum. Her dışarı çıkışım bir stres,  eve gelişim ayrı bir stres.  Bahar geldi, ağaçlar çiçek açmış. Tam gezilecek zamanlar ama evdeyiz #evdekal' ıyoruz. Bu dönemde kendimi oyalamaya çalışıyorum.. Bol bol film izliyorum, kitap okuyorum, çizim yapıyorum... Çok uzun bir aradan sonra bugün ilk kez tenha iken parkta biraz yürüme fırsatımız oldu ve marteniçkalarımızı ağaçlara astık.  Normal koşullarda bir sürü şey dileyebilirdim ama bugün aklımdan sadece iki kelime geçti... Sağlık ve huzur...

Makedonya'ya gittiğimde oradan almayı çok istemiştim ama erkendi ve bulamamak beni bir hayli üzmüştü. Neyse zamanı geldi diyerek marteniçkalarımızı ben yaptım. Asıl gelenek Mart başı itibari ile hiç çıkarmadan takmak ve leylek gördüğünde çıkarıp çicek veren bir ağaca asmakmış.  Tabi asarken de dilek dilemek. Ama leylek meylek zor günümüzde. Ben Mart boyunca çıkarmadan takıp, sonra çiçekli bir ağaca dilek tutup asacağım. Hayde bakalım...

Marteniçka bir balkan geleneğiymiş. Kırmızı beyaz renklerden oluşan bileklikleri Mart ayı boyunca takanın dileği gerçek oluyormuş. Tabii takarken bir dilek dilemek gerek. Arkadaşımın annesi bana da örmüş bir tane. Genelde hiçbir şey takmayan ben, dayanabilirsem bu ay takacağım bu bilekliği. Dileğimi de diledim. Hazırım.