Özzel Efekt...

Bu yaz, kısa ama yoğun bir tatil yaşadım. Denize doydum diyebilirim. Akdeniz' in daha önce hiç gitmediğim koylarında yüzdüm. Mağara içinde yüzdüm. Tek başıma alıp çantamı plaja gittim yüzdüm. Maldivleri kıskandıracak mavilikleri olan sularda yüzdüm. İyi geldi... çok iyi geldi. Hem yaşlanmakta olan vücuduma, hem de yıpranmakta olan ruhuma. Güzelim ülkemde hakkıyla yaşamadığımızı fark ettim. Hem ülkemizi ne kadar az tanıdığımızı bir kere daha anladım hem de hayatta ulaşılabilecek en yüksek noktanın istediğin küçük hayata ulaşmak olduğunu anladım. Dedim ki kendime, "Her şey geçici, anlara tutunmak gerek. O anların geçip gittiği ana kadar...". Sonra karşıma tam da hislerimi anlatan bir Bülent Ortaçgil şarkısı çıktı...  Çözdüm her şey çok basit Denize doğru üç beş dakika yeter Derdimi anlatmaya Zaten çoğu şeyi değmez çok konuşmaya Denize doğru, denize doğru... Düşlerimde bile kaçtım denize doğru Aslında kaçmak değil sevgiye koşmak Sessizdiler ama çoktular Biraz deli biraz çoc...

Karadeniz tatilimden döneli iki hafta bile olmadı ama ben yeniden tatile çıkıyorum. Bu kez hedef Akdeniz...tam yol ileri :))) Gitmeden önce Karadeniz'den kalan son notlarımı da düşmek istiyorum buraya... Öncelikle yukarıda gördüğünüz fotoğraf kaldığım köy evinin manzarası. Evet her sabah böyle güzelliklerle çevrili bir güne uyandım. Her gün bayılarak yedim muhlamaları, bıldırcın kaplamaları, tazelikten kabuğu soyulamayan yumurtaları. Arılarla kahvaltı yaptım her sabah... Çay toplayanları izledim, çay topladım :)  Evin 300 mt aşağısındaki dereye düştü bir gün yolumuz. Eskiden etrafındaki duvarlar yokmuş. Tabii yağmurlar ve seller etrafındaki ekinlere zarar verince duvar örmüşler. Korktuk önce dereye inemeyeceğiz diye ama onun da yolunu bulduk. Ayaklarımızı buz gibi sulara soktuk. Karadeniz denince akla gelen ilk şeylerden birisi de yağmur. Bizi hemen hemen her gün ziyaret etti. Ama bunaltmadan. Yağıyor sonra güneş açıyordu. Her halini gördüm yani Karadeni...