Özzel Efekt...

Hafta sonu bol bol makinemi kurcaladım. Bir sürü gerekli gereksiz fotoğraf çektim. Zaten ilk iş hemen kendimizi Hamamönü'ne atmak oldu. Malum orada çekecek obje de çok. Ama tabii sadece orayla kalmadım, evde bile her şey üzerinde denemeler yaptım. Eski kurs notlarımı kurcaladım. Fotoğraf makinesi alınca okunacak diye kenara ayırdığım "Ustalardan Fotografi" kitabını raftan indirdim :). Hayallere kavuşmanın büyüğü, küçüğü olmuyor sanırım. Küçük bir çocuk gibiyim...

Geçtiğimiz bir kaç gün içinde yüzümden gülümsemelerin düşmemesine neden olacak şeyler yaşadım (Cümleye bakar mısınız ya, mutluluk çizilemediği gibi, yazılamıyor da sanırım). Öncelikle uzun zamandır istediğim bir şey ansızın oluverdi. Artık bir fotoğraf makinam var. :))) Vee tabii ki Beşiktaşk'ımın şampiyonluğu...  Hala spor haberleri izleyip salak salak gülüyorum.  Yanımda oturan teyze ile hüngür hüngür ağladığımız güzelim tiyatro oyununu  da unutmamak lazım. Ağlamak da mutluluk verici olabiliyor.  Tunalıdan geçerken binalara bakıp gülümsediğim de olmadı değil.  Mutlu edici olduğu kadar yorucu da bir hafta idi, önce pazar mesaisi,  ardından Kayseri yolculuğu... Kayseri'de her şey olumlu geçince bir kahveyi hakettik sanırım.  Bir de dönüş yolumuzda şöyle bir güzellik çıktı karşıma. Hala gözlerini düşünüyorum...

Bir projeye kenarından köşesinden dahil olma amacıyla başlayıp, bir oyuna dönen çekim macerası. Hep seninle çekecek değiliz ya, bir de seni çekelim :) 

Arkadaşımdan aldığım fotoğraf makinasını elimden düşürmüyordum ama her güzel şeyin sonu olduğu gibi, o da bitti.  Vedaya dair bir dörtlük kaldı geriye... Sen şimdi elimdesin ya, Deklanşörüne bastığımda çıkan sesi çok seviyorum. Her gün yanımda ol, Hiçbir yere gitme istiyorum.  Hadi bu kez gittin diyelim. Öyle bir havada geri gel ki, Bırakmak mümkün olmasın :)

Bekliyorum...