Özzel Efekt...

Her şeyin fotoğrafını çekebilirim ama bazı şeylerin mutlaka çekerim. Örneğin bir ot üzerindeki su damlasının, bulutların, gün batımının ve ağaç dallarının...Evet ağaç dallarına bayılırım. Üzerinde bir kaç yaprak olunca ya da fonda gökyüzü olunca daha da bir güzel oluyorlar...Zaman zaman gökyüzüne sinir uçları gibi uzanıyorlar, zaman zaman da birbirine kavuşmaya çalışan sevgililer gibi birbirlerine eğiliyorlar... :) 

Çılgın bir hafta sonu geçirdim. Spor, sanat, misafirlerle dolu bir hafta sonu. Her şey Cuma günü başladı aslında  (haliyle, hafta sonundan bahsediyoruz sonuçta :D). Cuma gecesi arkadaşlarla Feridun Düzağaç konserine gidecektik. Konser 23:00 de idi. Benim düşüncem arkadaşlarla buluşur, o saate kadar bir şeyler yer, laflar sonra da konsere gideriz idi. Gün içi arkadaşım aradı, "konser ne de olsa 23:00 te, tenis oynayalım mı?" dedi. Benim en sevdiğim sporlardan birisi tenistir ve uzun zamandır oynamak istiyordum ama sonrasındaki konseri düşünüp tereddütle,   "bi dakka bi dakka, önce tenis oynayıp, sonra konsere mi gideceğiz " dedim. "Evet" dedi. "Pekala, tamam o zaman" dedim (Önemli Not. Yazar burada 4-5 aydır hiç spor yapmadığını belirtmek istiyor) .  Ve gittik. Hafif ısınma hareketlerinden sonra aldık raketi elimize. Bu benim tenis kortları ile ilk tanışmam ayrıca. Hiç bir şey TV de göründüğü gibi değilmiş. O file çok yüksek, o kort ç...

Bir kaç gündür havalar o kadar güzeldi ki, gerçekten uzaklaşmıştık resmen. Gerçek neydi?  Kışın tam da ortasındayız ve Ankara' dayız. Böyle kolay kurtulamazsın kötü havalardan...Resmen ağzımıza bir parmak bal çalınmıştı, bugün tekrar kendimize geldik.  Sabah gri bir renge, soğuk bir havaya ve yağmura uyandık. İnsanoğlunun nankör yapısı nedeniyle "bu yağmur da nereden çıktı" diyecek kadar da yüzsüzüz :/ Gerçi düşünüyorum da, belki de böyle bir havaya çok yakışacak Feridun Düzağaç :))

Zaten geceyi uykusuz geçirmişim,  "Bugün nasıl bitecek?" serzenişleri ile gelmişim işe. Hiçbir şey bana enerji veremez derken, o maviyi gördüm... Üstelik ponponu da var... Arkadaşımın ellerine sağlık... :))

Bazen, öylesine dinlediğimiz şarkılarda çok şey kaçırıyoruz. İlk kez bu şarkının sözlerine dikkat ettim ve çok beğendim. Gripin' in "Beş" adlı şarkısının sözlerininin bir kısmı... " 4 işlemden ibaret parmak hesabıyla bütün hayatım eksikdikçe saatler ömrümden, artıyor  gelecek telaşım anlattıkça bölmüşüm umutlarımı duvarlara çarpa çarpa "

Sevdiklerinizin eski fotoğraflarına bakınca siz de o zamanlara gitmek ister misiniz? Mirkelam' ın şarkısında dediği gibi bir yerlerde bulmak o zamanları... Hep yaşlı halini gördüğüm anneannemin genç halini görmeyi isterdim mesela. Beyaz çantasını objektife göstere göstere fotoğraf çektirecek kadar hevesli halini... Ya da amcamın süslenip püslenip ispanyol paçalı takımı ile verdiği pozları... Mesela o zamana dönsem bu fotoğrafı çeken fotoğrafçıya "sağ taraftaki üç ayağın bir ayağına benzeyen çıkıntı ne, kadrajı ayarlayamamışsın amca" demek isterdim :) Ya da babamın bisiklet sürerken heyecanını görmek isterdim. Tüm bunlara, onların en neşeli, en genç hallerine tanık olup sonra tekrar günümüze gelsem, onların şimdiki hallerine nasıl bakardım acaba...:) Evet ya keşke geçip giden zamanları bir yerlerde bulsam... O zamanın ünlü ispanyol paçaları... Şimdilerde kadınlarda zaman zaman  bu moda tekrar gündeme gelse de erkeklerde o zamanda kaldı.. Instagram' a ta...

Son 4 günüme format atılmış gibi. Acı haberler, kafa karışıklıkları, yolculuklar ve yorgunluklar...Üzüntüm "hayat devam ediyor" ile çarpışıyor ve böyle böyle "hayat devam ediyor" asıl. Öğrendiklerim var elbet..herkesin öğrendiği kadar. Ama beynim düşünmekten patlamadıysa eğer o da bu puzzle sayesinde. Oyalandım, düşünmemeye çalıştım, unutmam mümkün değil ama duruldum. Geçip gitmekte olan hayatın kasasına atladım tekrar, zamanın iyileştirici gücüne bıraktım her şeyi...Filler gibi, sakin ve ağır...