Özzel Efekt...

İki hafta önce, sonunda cesaret edip gittim ailemin yanına. Pandemi beni öyle tutsak etti öyle eylemsizleştirdi ki karar vermem bile sancılı oldu. Bana kalsa hala da cesaret edemezdim de İşler çok stresli olunca tepem attı aldım biletimi gittim.  Ankara soğukken Antalya sıcağı çok çok iyi geldi. Ailemle olmak çok iyi geldi. Doğası, nehiri, denizi çok iyi geldi. Yeğenlerimle satranç oynamak, çoban mat'ını öğrenmek, üçlük atışlarını izlemek, uçurtma uçurmak, hayvanlarla barışmak, uzun uzun yürümek, arkadaşımla sohbet etmek, annemin yeni mutfağının dolaplarını silmek hatta hatta rahatlığa alışıp evden çıkarken maskemi unutmak bile çok iyi geldi:) Sonra döndüm ve paşa paşa işimin başına geçtim. Daha iyi hissediyorum, pillerimi değiştirmiş gibiyim... Herkesin bunaldığı zaman hayatın temposundan kaçacak, duracak, nefes alacak böyle durakları olsun...

Hedeflediğimiz bazı şeyler var. Bizi mutlu edecek şeyler... Borçları ödemek, taşınmak vs.. Bunlardan birisi de bir köpek sahiplenmek. Birbirimizi motive ediyoruz. Origami yaparak :)) İsme de karar verdik mesela "Bella". 

Pandemi nedeniyle uzun bir inziva sonrası sokaklarda gezmeye devam. Ankara kazan ben kepçe :)

Efes sağolsun, sevdiceğimle karşılıklı bira keyfi yapabiliyoruz artık...

Bu kez doğumgünü pastamı  hatta hediyemi de ben seçtim :))

Bu kitaptan sonra Da Vinci'ye bakışım değişti. Her şeyden önce ona bir insan gibi bakmaya başladım. Kitap da bunu anlatıyor zaten. Fazlasıyla insanüstü tanımlanan Da Vinci'nin insani yönlerini. Ama tabii bu dehasıdan ve yeteneğinden hiçbir şey eksiltmiyor. Tarihe bıraktığı izden de... Kitap, fazlasıyla araştırılarak oluşturulmuş. Derin ve neye ne kadar yer vermesi gerektiği konusunda kafası hiç karışmamış Walter Isaacson'un. Konu Da Vinci olunca bunu yapabilmek gerçekten cok zor olmalı...

Bomboş bir Ankara'nın tadını çıkarmak... Tunalı'da yürümek... Kuğulu Park'ta "Cold Brew" içmek ve sokaklarda güzel duvar çizimleri aramak... Çok da bir şey istemiyoruz be hayattan...